Opera: Semiramide

Woensdag 8 December

Zonder narcistisch te willen klinken, maar hot diggity damn Tim in the Opera! Wie had dat gedacht! Wel moet ik zeggen dat het wel eens leuk was om iedereen zo opgekleed te zien. Met uitzondering van Jason! :p

Dus in het theatergebouw (dat voorheen nog een heus doolhof was! :p) waren we allemaal aan het wachten in de inkomzaal. Ik denk dat weinigen van ons hier al geweest waren. Het stuk waar we naar gingen kijken was Semiramide uit de pen van Gioachino Rossini.

Nu een beetje meer waarover het stuk juist gaat. Semiramide is de koningin van haar land, maar draagt een duister geheim. Ze heeft namelijk samen met haar geliefde, Assur (de grappige kale man), haar man, de koning, vermoord.

Daarna wordt ze blijkbaar verliefd op Arsace die later haar zoon blijkt te zijn waarvan iedereen dacht dat hij dood was. Arsace komt daarna alles te weten over de moord op zijn vader en over wie hij eigenlijk is. Dus om zijn vader te wreken gaat hij Assur vermoorden, toevallig in de tombe van zijn vader.

Toevallig is zijn moeder daar ook en hij steekt per ongeluk haar neer in het donker. De verdrietige Arsace is dan de nieuwe koning en viert zijn triomf in tranen onder de juichende klank van zijn volk.

Nu voor mijn persoonlijke beleving. Ik moet zeggen dat het eigenlijk best mee viel. Ik ben namelijk een fan van klassieke muziek omdat dit echt goed samen gaat met mijn muziekstijl en omdat ik het vroeger ook zelf speelde.

Goed, het stuk was wel lang, maar er zat een pauze tussen en eens je het wat gewoon geraakt is het zelfs zeer aangenaam. In het begin is het wat zoeken wie welk personage is, maar na een tijdje is alles duidelijk. Veel mensen stoorden zich aan het feit dat ze meermaals dezelfde zinnen zongen, maar daar had ik geen last van.

Ook moet ik zeggen dat het operagebouw echt prachtig is. Vooral de fantastische plafondschildering vond ik de max. Om dit heugelijke gebeuren goed te onthouden heb ik hier nog enkele sfeerfoto's van het operagebouw zelf.